Swipe to the left

Een bijzondere blaasontsteking

28 januari 2018 Geen reacties

“Goedemorgen”, klinkt een bekende stem aan de andere kant van de lijn, als onze assistente de telefoon opneemt. “Rosie begint weer zo vaak te plassen. Kunt u een kuurtje klaarleggen?” het is een van onze vaste cliënten, die meerdere honden heeft. Rosie is een gezellige en brutale ruwharige teckel. Ze is ruim zeven maanden oud en we hebben haar enige weken geleden behandeld voor een blaasontsteking.

Het antwoord van onze assistente is vastberaden. “U weet dat ik niet zomaar een kuurtje voor u mag klaarleggen. Wilt u van Rosie wat urine opvangen en naar de kliniek brengen voor onderzoek? Dan zal de dierenarts u terugbellen.” Ze spreekt met de eigenaresse van Rosie af dat het hondje even wordt uitgelaten. “Dan zal ik wat urine opvangen. In een schoon buisje toch?” “Ja,” antwoordt de assistente, “helemaal goed, tot straks!”

Urineonderzoek
Even later ligt het buisje van Rosie op de balie in een plastic zakje met haar naam erop. De klachten van het hondje hebben we doorgenomen met haar baasje en in ons laboratorium gaan we de urine onderzoeken. Hier gebruiken we een centrifuge voor, waarin het buisje razendsnel ronddraait. Onderin het buisje hoopt het sediment zich op. Dat onderzoeken we onder de microscoop. De zuurgraad van de urine is normaal. Toch vinden we enkele kristalletjes en bacteriën. Vreemd voor zo’n jonge teef die als is behandeld voor een blaasontsteking. We vermoeden dat de eerste loopsheid zich aandient.

Echo
Ik bel de eigenaresse. In het gesprek wordt duidelijk dat Rosie nog geen verschijnselen van loopsheid laat zien. Met de eigenaresse spreken we af dat we een echo zullen maken. Daarmee verwachten we de oorzaak te kunnen vaststellen. Twee dagen later komt Rosie in onze praktijk voor het echo-onderzoek. Ze laat zich gemakkelijk op de rug leggen. De assistente scheert licht de haren van de buik en smeert de kale plek dun in met echo-gel, zodat we de blaas en andere organen goed kunnen bekijken. Dit gebeurt meestal zonder enige verdoving of narcose, omdat het onderzoek pijnloos is en de meeste dieren het gemakkelijk toelaten.

Blaasstenen
In de blaas zien we al snel twee blaassteentjes van ongeveer acht en tien millimeter doorsnede. De nieren en afvoerwegen naar de blaas en de plasbuis zien er goed uit. De baarmoeder en de eierstokken zijn nog niet actief, wat volkomen normaal is bij zo’n jonge teef. We doen een blaaspunctie, waarbij we een klein stukje weefsel wegnemen voor nader onderzoek. Daarna bespreken we onze bevindingen met de eigenaresse van Rosie.

Operatie
Het is bijzonder dat bij zo’n jonge hond blaassteentjes voorkomen. Ik leg de eigenaresse uit dat het niet zal helpen als we de hond hiervoor alleen medicijnen geven. Een operatie zal wel helpen en we besluiten dat Rosie de volgende ochtend wordt geopereerd. Beide blaassteentjes worden verwijderd. Rosie mag ’s middags weer naar huis met medicijnen voor een nabehandeling. Tien dagen later komt de eigenaresse met Rosie voor een eindcontrole. Rosie rent uitbundig door de spreekkamer en de eigenaresse verzekert ons dat de teckel nog nooit zo vrolijk was als in de laatste week. Houden zo, Rosie!